ไปถึงตั้งแต่ยังไม่บ่ายสามแน่ะ ไอ้เรานี่ก็ตรงเวลาจริงๆ เจอแต่พี่กุ๊กมาเตรียมของ พี่เว็ดยังไม่มาซ๊ากคน เจอใครๆก็ถามว่า มาแต่เช้าเลย เอ๊ะ เช้าตรงไหนวะ ปาเข้าไปตั้งบ่ายสาม ก็เลยเปลี่ยนชุด วันนี้ใส่เสื้องาม เลยรู้สึกว่าแนวขึ้น ฮ่าๆๆ แต่เสียดายไม่มีเครื่องประดับเลย ไม่ใช่ตุ้มหู สร้อยเพชร ทองนะ แบบเหนือๆนะ หนังๆ ไรปามานเนี้ย ไม่มีไรทำก็เลยหาซักผ้าตามประสา พอพี่นิ้งมา ก็เลยถามว่าทำงานอื่นๆเลยดีป้ะ พี่นิ้งก็เลยว่าทำเลย.. จนนู่นบ่ายสี่มั้งถึงมากันครบ ร้านนี้สบายจริงๆ ก็แหงล่ะสิ ให้ค่าจ้างวันละ สิบบาท ใครจะอยากเหนื่อยนาน แต่ก็ช่างเหอะ เห็นแก่ที่เราไม่มีอะไรทำ

ข้าวบ่ายมาแล้ว เหมือนกะรู้เลยแฮะว่าอยากกินไก่ผัดเม็ดมะม่วง แซบโคตร กิน***อย่างเดียวเลย แล้วก็ทำ Side Job ต่อ พอซักหน่อย บ่ายสี่ บ่ายห้า แขกก็เริ่ม เข้าร้านแระ งานวันนี้ได้แก่

1. แขกนั่งปึ๊บ ก็เสิร์ฟน้ำเปล่าเลยทันทีตามสูตรพี่จิ๊บ มีคนสอนหลายคนมาก งงๆๆๆๆ บางคนก็บอกให้เทคเครื่องดื่มก่อน ดูตามวันละกาน แล้วก็เติมน้ำแขกเหมือนเคย

2. เย้ ได้เทค เครื่องดื่มแล้ว Would you like anything to drink beside(เติม s รึป่าววะ) water? โชคดีที่มีแต่แขกสั่ง Cocktails กะเบียร์ ถ้าสั่ง ไวน์เป็นขวด ***ตายแน่ๆ แล้วก็ถ้าหมดก็ถามอีก เชียร์ๆๆ แถมได้คีย์เข้าคอมเองด้วย มันๆๆ

3. เก็บจานอย่างเป็นขั้นตอน เก็บ App ก็ต้องไป Pick up ในครัว เสิร์ฟจาน Share แขกกินเสร็จก็เก็บ แล้วก็เอาเมนู Desserts วาง

4. รับออร์เดอร์ ของหวาน ชา กาแฟ ได้ทำ กาแฟ กะชาเองด้วยเว้ย วันนี้  ถาดอย่างควาย *** ละเสียวหกแทบแย่

5. แขกกินเสร็จแล้ว ก็จะเรียนเช็ก บางทีมานก็ทำมือเฉยๆต้องเข้าใจ โชคดีที่มีเส้น (Sense) แล้วก็เช็กบิลเอง เพราะว่าส่วนใหญ่จะใช่การ์ดรูด ง่ายดี ไม่ต้องยุ่งเงินสด

6. ปิดบิล ตอนแรกก็ไม่เข้าใจว่าปิดบิลคืออะไรวะ พอได้ทำเองถึงบางอ้อ ว่าแขกจะเขียนทิปให้ ให้หักอีก อะไรเงี้ย

7. Set โต๊ะ

พูดง่านๆ วันนี้ก็คือ ทำทุกอย่างเทียบกับพี่เว็ด เลย แค่ยังไม่เชี่ยวพอ เพราะว่ายังจำเมนูอาหารไม่ได้ แต่ที่จริงก็ไม่น่าเป็นไรนะ เพราะไอ้ป้างหรืออีป้าง ก็จำไม่ได้ มันก็ยังเทคเรย ตั้งหกคนแหน่ะ เพราะแขกที่มากิน ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรหรอก มีแต่ชี้ๆ แล้วก็อ่านตาม ซึ่งไม่รู้เรื่อง บางทีก็สั่ง I like number 10 มีที่ไหนวะ งง ที่จริงเลขข้างหน้าเมนูของร้าน จะเป็นราคาอาหารไง แขกมานก็ไม่มีเส้นเล๊ย

*** วันนี้ไม่ทำแก้วแตกแล้วเว้ย เพราะพี่ท็อปมาเทรนด์ให้เอง เจ้าของร้านน่ะ น่ากัว แกก็ไม่มีอะไรหรอก แต่แกชอบพูดแบบ โมโนโทน ยิ่งกว่าตูอีก แบบไม่ได้ยินเลย

วันนี้แขกกลับช้า จะกินข้าวก็ไม่ได้ รอเป็นสามสิบนาที จนว่าคนอื่นเข้าไปกินไปครัว แต่ตูกัวไม่แซบไง เลยรอกินที่โต๊ะ เวลาล่วงเลย ***ไม่ลุกซะที ก็เลยยกมากินเลย พอดีเป็นเวลาปิดร้านแล้วด้วย มื้อนี้เป็นผัดไทยกะไข่เจียว ทำมะด๊า ทำมะดา แต่อร่อย

กินเสร็จก็จัดของเล็กๆน้อยๆ แบ่งติ๊บแล้วก็กลับบ้าน วันนี้ได้ยี่สิบบาทน้อยกว่าเมื่อวานนะ แต่พี่เค้าได้กัน80 เมื่อวานได้ตั้งเกือบ 120 ก็เลยเออไม่ติดใจอะไร ปกติวันเสาร์ต้องแขกเยอะ ไม่รู้ไปเที่ยวจริงๆ หรือไม่อยากมากินแล้วก็ไม่รู้ ได้ข่าวว่า เสาร์ที่แล้วร้านทำเสียชื่อ

ถึงบ้านก็นอนๆๆๆ อาบน้ำอยู่นะ อิอิ

ตอนนี้เพิ่งตื่นนะ เมื่อวานกลับมาตีสอง แอดไม่ไหวจริงๆ เหนื่อยโคตรๆ แทบจะหลับ

เมื่อวานตื่นมาเช้าๆ ก็จัดการธุระอะไรในบ้านให้เสร็จ เปิดเน็ตคุยกะแม่กะเพื่อนๆ เที่ยงๆก็หุงข้าวทำไข่เจียวกิน สงสัยไม่ได้ทำนานมาก โคตรอุบาทเรย เฮอะๆ ไข่เจียวแค่นี้ก็ไม่อร่อย เดี๋ยววันนี้จะลองใหม่ดู

บ่ายสองแล้ว รีบสุดๆ ไปนั่ง Subway กว่าจะรูดบัตรได้ ก็เดินชนประตูไปหลายดอก สิบนาทีผ่านไป ถึงแร้ว ขึ้นมาเกือบไปไม่ถูก โชคดีที่พกแผนที่ไปด้วย ไปถึงร้านบ่ายสองครึ่ง ไม่ได้ทำอะไรเส้ย เพราะต้องรอพี่จิ๊บ บ่ายสาม จะช่วยอาไรพี่ เว็ด พี่เค้าก็ไม่ให้ทำหรอก ที่จริงมันก็ไม่มีอะไรมากมาย แต่พี่เค้าคงทำไหวน่ะ

บ่ายสาม พี่ผึ้งมากับน้องคนนึง น่ากัวมาก เป็นกะเตยเมืองเหนือกะเจ้า พูดค่ะๆๆๆเลย อุบาทว์ว้ะ เหมือนคนไม่ค่อยเต็ม พี่จิ๊บเลยชอบแซวมานว่า น่ากัวมาก ช่วยด้วย อิอิ เดี๋ยวยืมพี่จิ๊บไปใช้บ้าง

พี่จิ๊บก็เลยอธิบายร้านคร่าวๆให้ฟัง จัดโต๊ะตลกมากเลยอะไรของเค้า โชน A มี A2-A12 A1 หายอ้ะ B เนี่ยง่ายมาก อยากทำโซนนี้จัง แต่ C ก็ดันไม่มี C13 ซะงั้น พอจะเข้าใจ แล้วกะใช้ระบบคอมพิวเตอร์ด้วย เพื่อความไม่ผิดพลาด แล้วก็กินข้าวบ่ายกะเพรา ไข่ดาว แซ่บๆ หลังจากนั้นก็เริ่มทำงานเลย

งานก็ไม่มีอะไรมากวันแรก

1. ทำ Side job เช็ดเมนูต่างๆ เช็ดเครื่องใช้ จาน ช้อน มีด ส้อม เตรียมของ

2. พอแขกเข้าก็ถือเหยือกน้ำไป Excuse me... แล้วก็เติมตลอดเวลา

3. Cocktail หมด ก็ Excuse me, can I take this. Woud u like anther one? ก็แล้วแต่แขกจะตอบ ส่วนใหญ่ แขกก็จะชี้เมนูให้ดู ไม่มีอ่าไร

4. เก็บโต๊ะ

5. จัดโต๊ะใหม่

6. แล้วก็มีอะไรเล็กๆน้อย เช่น แขกเช็กบิล ขอตะเกียบ ขอส้อม แต่เวลาแขกพูดชอบทำหน้าเหมือนเราไม่เข้าใจ เอ๊ะ เราก็เข้าใจถูกแระนะ

7. แขกกลับแล้ว ก็ Thank you, have a good night

Sorry Sorry ทำแก้วแตกไปใบหนึ่ง ไม่น่าโง่เรย จริงๆ เรียงแก้วใส่ถาดผิดวิธี พี่ท็อปก็เลยสอนให้ แกแบบพูดค่อยมาก ค่อยกว่าเฮาอีก นึกว่าพูดภาษาไทยไม่ชัด ที่จริงแกก็พูดภาษาปะกิดอย่างนั้นเหมือนกัน เอ้า ซวย

ทำถึงเที่ยงคืนครึงแน่ะ กว่าแขกจะกลับ แล้วก็กินข้าวดึก ผัดซีอิ๊ว กะ ก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ แซ่บ เหมือนเดิม แล้วพี่เว็ดก็แบ่งติ๊บให้มา 25 บาท เห็นเค้าเรียกกันอย่างนี้ ก็เอาแหล่ะ เป็นเด็กฝึกงานอยู่ ขนาดวันนี้แขกน้อยนะ พี่เว็ดยังได้ติ๊บตั้งคนละร้อยสิบ รวยโคตร แล้วทำ Lunch แค่คนเดียวรับเต็มๆเรย ดีจัง แต่คงจะเหนื่อยมากๆ

เสร็จแล้ว นั่ง Subway กลับบ้าน สิบนาทีถึงตามเคย อาบน้ำนอน จบ

เดี๋ยวถ้าวันหน้า ไม่เหนื่อย มาอัพเป็นวันๆดีกว่า จะได้ไม่ลืมๆๆๆ

เมื่อเวลาเที่ยงๆของเมื่อวานมั้ง พอบักเซมาหาบอกว่ายังไงก็ทำงานไม่ได้แล้วไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจ เพราะทำงานที่นู่นคงกินแกลบตายกันพอดี ก็เลยโทรหาแม่ บอกหมดเลย แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนะที่ของนาย แต่ก็แอบร้องไห้ ไม่แอบล่ะ โฮ เลย อยากกลับบ้านเด้ แต่ไหนๆก็มาแล้ววะ สู้กันอีกสักตั้งหนึ่ง

จากนั้นก็เลยโทรหาพี่ตู่ ก็เลยได้รู้ว่าได้ทำงานร้านซักผ้า น้าพี่ตู่ชัวร์ๆ เออ โชคดีจริงๆ ก็เลยตัดสินใจจัดกระเป๋า ทิ้งความทรงจำที่ดีๆรึป่าว ไว้ที่แอตแลนติคซิตี้ พอดีไอ้อ้วนมาส่ง ก็เลยเลี้ยงมานซะหน่อย สงสารมานนะ ได้ทำงานไม่ค่อยดีเลย แต่ก็ไม่รู้จะช่วยมานยังไง เพราะว่าออกก็ไม่คุ้ม กระเป๋าเดินทางดันเกือบขาดอีก ซวยจริง นี่เราจะไม่มีกระเป๋าดีๆกะเค้าเลยใช่มั้ยเนี่ย

พอไปถึงบัสเทอมินอล ก็ซื้อตั๋วไปนิวยอร์กตามที่เคย โอ้ พระพุทธเจ้าข้า คราวก่อนซื้อไปกลับ 28 เหรียญ ไหงคราวเนี้ย ตั๋วเที่ยวเดียว 26 เหรียญ ไม่คุ้มกานเลยจริง จริ๊ง พอใกล้ๆถึงเวลาก็เลยเดินไปที่ชานชาลา คนเรียงแถวตรึม เกือบไม่มีที่นั่งซะแล้ว กระเป๋าเจ้ากรรมก็เกือบจะเจ๊ง ล้อเบี้ยวเลย สงสัยจะหนักมาก ก็สงสารมันนะ ใช้งานมันหนักจริงๆ

พอจะถึงชายแดนนิวยอร์ก รถติดโคตร เมารถบักคั๊ก เกือบตาย กว่าจะถึงเลทเป็นชั่วโมงแน่ะ

ถึงบัสเทอมินอลแล้วววว โชคดีที่พี่ตู่เพิ่งมาถึง ก็เลยไม่ต้องรอ แต่พอจะขึ้นSubway นี่ดิ ทางเข้าแคบโคตร ต้องยกข้ามเอากว่าจะได้ กระเป๋าก็ไม่รู้จะหนักไปไหนหรอก ขึ้นบันไดอีก โอ้ ก๊อด หนักๆๆ

พอได้รู้ว่ามีร้านอาหารไทยให้ทำโคตรดีใจเลย ทำตำแหน่งอะไร ก็ทำเหอะ อย่างน้อยก็ประหยัดค่าข้าวไปได้เยอะ พอมาถึงอพาร์ทเมนต์ก็โทรหาแม่เลย พอโทรเสร็จก็เลยไปที่ร้าน

นั่งรอพี่เค้าสักพัก พี่เค้าใจดีมากๆ บอกว่าจะเทรนด์ให้อย่างดี ตามสเต็ป ไม่รีบร้อน พี่เค้ามาหาบอกว่ามีตำแหน่งWaiter กะ Food Runner เหมือนถูกแจ๊กพอตเลย ดีใจมากๆ วันพรุ่งนี้จะรีบไปเร็วๆ ก่อนเวลาซักสามสิบนาทีเลย

จากนั้นพี่ตู่พาไปกินอาหารเกาหลี บ่แซ๊บ บ่แซบ ดอก แต่ก็กินได้ตามประสาข้าพเจ้า อร่อยทุกอย่าง

กลับมาอพาร์ทเมนต์ก็โทรบอกแม่อีกว่าได้งานแล้ว แม่ก็ดีใจด้วย อิอิ ตอนนี้ก็คุยเอ็มกะแม่อยู่ แต่ให้น้าพิมพ์ให้ตะหากล่า

เดี๋ยวมาเขียนวันหลังละกาน

ใคร...คนที่เคยรู้ใจ รอยยิ้มที่เคยรู้จัก กำลังจะหายลับไปทุกที
คำพูดที่ซึ้งใจ ที่เคยว่ารักมากมาย ไม่มีอีกแล้วนับจากนี้

เธอคงจะไป ก็ต้องไป
รักเท่าไรแต่ฉันคงทำได้เท่านี้

ได้แต่ยินยอมรับความเจ็บปวด
และฉันจะอดทน แม้แทบขาดใจ
ไม่อาจจะวิ่งหนีความจริงที่มันโหดร้าย
จะพร้อมจะยอมเข้าใจความเปลี่ยนแปลง
จะอยู่เพื่อเรียนรู้ความเจ็บปวด
จะฝืนเดินต่อไป เมื่อไร้เรี่ยวแรง
และคงมีที่สักวันนึง ฉันจะเข้มแข็ง
ถึงแม้ไม่รู้ต้องนานสักเท่าไร

เธอ...เธอเคยเป็นทุกสิ่ง
จะขอขอบคุณทุกอย่าง ที่เคยให้ฉันจนวันนี้

และคงมีที่สักวันนึง ฉันจะเข้มแข็ง
ถึงแม้ไม่รู้ต้องนาน....สักเท่าไร

 

.......

 

โดนว่ะ ช่วงนี้สับสนในชีวิต

วันเสาร์ที่ 17 มิถุนายน 2549 It's my terible day...

What should i do to make them understand me as I am?