สายแล้วๆ ตื่นมาเก้าโมงครึ่ง กว่าจะได้อาบน้ำก็สิบโมง เพราะมีช่างมาซ่อมซิ้ง กว่าจะออกจากบ้านก็ตั้งสิบโมงครึ่ง จะทันมั๊ยเนี่ย

ไปถึงร้านเลทไปตั้งห้านาทีแน่ะ เอ๊ะ ทำไมประตูหน้าร้านยังไม่เปิด สงสัยเค้าเข้าด้านข้างร้านกัน ไปดูก็ยังไม่เปิดอีก ถึงบางอ้อ คนอื่นๆมากันเกือบหมดแล้ว เจ้าของร้านทำไมไม่ม๊า รอตั้งสิบห้านาที แล้วตูต้องมารีบทำ side job อีก เกือบไม่ทัน

สิบเอ็ดโมงทันที ยังทำไม่เสร็จเลยลูกค้าคนแรกก็เข้ามา สงสัยเป็นลูกค้าประจำ รับเมนูปึ๊บ สั่งเลย ดีที่เมนู Lunch ง่ายโคตร อาจจะเพราะท่องมาด้วยเลยไม่มีปัญหาอะไร

บางทียุ่งๆ เจ้าของร้านก็ช่วยรับออร์เดอร์ด้วย เกือบผิด แน่ะ เค้าสั่ง Thai tea ก็เลยจะไปทำ ชาไทย ให้เค้าซะงั้น ที่จริงเค้าหมายถึง Thai Ice Tea แล้วทำไมไม่สั่ง***ดีดีวะไอ้ฟาย

เจอฝรั่งใจดี พูดสวัสดีครับ ขอบคุณครับได้ด้วย ทำอะไร ก๊ง ก๊ง เค้าก็ไม่ว่าอะไรอ่ะ สงสัยเข้าใจ ถ้าเราเข้าใจไม่ผิดต้องพูดำไทยได้แน่เลย แถมกินไป 18 บาทมั้ง พอคิดเงินให้มา 22 บาท ก็เลยเอ๊ะ สงสัยให้ทิป แต่ไม่แน่ใจ ก็เลยเอาไปทอน แล้วเค้าก็ให้จริงๆด้วย โหย รวยเลย

บางโต๊ะ ก็ให้ห้า ให้หก แล้วแต่ความไฮโซ ของแขก แต่ร้านนี้ดีนะ มีแต่คนดูดีๆมากิน ระเบียบเลยเยอะจัด วันนี้มื้อ Lunch ผ่านไปด้วยดี

พอบ่ายสามเค้าก็กินข้าวกัน ไอ้เราก็กินด้วยดิ อยู่ดีๆก็มีแขกเข้ามาก็เลย งง พี่ผึ้งก็ไปรับออร์เดอร์ให้ เพราะเราแดกอยู่ ที่จริง มันปิด สี่โมงไง ก็เลยได้ทิปโต๊ะนี้ฟรีเลย แหะๆ

สบายโคตร ไม่ค่อยได้ทำอะไรเลย อยู่ดีๆก็ได้ทิปมา 54 บาท มีฟามสุข มั่ก

Unfortunately, Oh my Buddha มาได้รู้ว่าเย็นนี้ พี่โจ้ ที่เป็น Food Runner ไม่มา ตูก็เลยได้เป็นแทนเลย จะทำอะไรได้มั๊ยเนี่ย เจ้าของร้านก็ไม่ค่อยบอกอะไรเลย ***เอ๊ย วันนี้เซ็นเซอร์เยอะหน่อยนะ ไม่ไหวจริงๆ ได้ทำ Side job อ่ะ หั่นพริกหยวกเป็นเล็กๆ สาบานได้เกิดมาไม่เคยทำ หั่นใบตอง วิ่งนู่น วิ่งนี่ ไม่แปลกใจเรน ทำไมชื่อ Food Runner ฮ่วย ซวยจริงตู

แล้วเจ้าของร้านก็มาบอกว่า ต้องเป็นจัดจานนะ เอ๊า ซวยละสิ ทำไงเนี่ย แล้วก็มาพูดทีละเมนูๆ เราก็ยืนฟัง ดีนะที่ป๋าช่วย บอกให้วาดรูปเลย เพราะว่าฟังน่ะ จำไม่ได้หรอก ก็เลยวาด ขนาดวาดแล้ว ทำจริงยังไม่เข้าใจเล้ย

พอถึงเวลาเสิร์ฟจริง เจ้าของร้านมายืนกดดัน ตูก็เลยทำไรไม่ถูกเลย ต้องเปิดตลอด หยิบนู่น หยิบนี่ผิดไปหมด มานก็เลยด่าด้วยสายตาว่า ไอ้ห่านี่เมื่อไหร่จะได้ซะที เหมือนกะทำงานกะฝรั่งเลยว่ะ ไม่รู้มานไปโดนกดดันที่ไหนมา หรือ ***เป็นสันดานมันเองไม่รู้

จำได้เลยมีสองครั้งที่กดดันมากๆ

ครั้งแรกผัดซีอิ๊ว มันถามว่าใส่อะไร ก็กูจำไม่ได้ง่ะ ก็เลยจะเปิดแล้วก็ไม่ให้เปิดอีก มันก็เลยถามว่าใส่อะไร ด้วยน้ำเสียงที่แข็งขึ้น แล้วกูก็เลยยืนทำหน้าซีด งง มันก็เลยพูดว่า ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องใส่อะไร ทำไมจำไม่ได้ซักที

อีกครั้งก็พวกจานพะแนงต่างๆ อันนี้ไม่รู้จะอธิบายยังไง สุดทน มันก็บ่นด้วยสายตาอีก

นอกนั้นก็ลืมๆๆๆ บ่อยมากๆ ไม่รู้จะทำยังไง

เมนูยอดฮิต Chicken Satay สั่งกันบ่อยเหลือเกิ๊น สั่งทีเนี่ยกูเซ๊งเซง แค่จานเดียว กูต้องแบกเป็นถาด ใหญ่โคตร ครึ่งนึ่งของตัวกูเลย แบกไว้ที่ไหล่ประคองมือเดียว อีกมือต้องถือขาดตั้ง พอเอาขาตั้งไปวาง ก็ต้องราดเหล้าติดไฟ ลงบนถาดร้อนที่มีไก่สะเต๊ะอยู่ มีโต๊ะนึง เห็นคนอื่นสั่งแล้วเห็นสนุก ***มันเลยสั่งบ้าง กูเนี่ยไม่สนุกกับมึงเล้ย พอไฟติดนะ มันก็เฮๆๆ พูดเป็นภาษาอังกฤษนะจำไม่ได้ ประมาณว่า ดูสิๆ ไฟลุกยูแล้ว แล้วก็หัวเราะ คิกคักๆ

ยิ่งกว่านั่นถาดใหญ่เนี้ย ใส่ได้ตั้งสี่จาน พอเจอแบบนี้ที่ใหล่แทบหลุดเป็นตะคริวทุกครั้ง แทบจะร้องไห้ อีกแบบนึงก็คือผัดไทยเป็นจานเหล็กมีหูเกือบหล่นด้วยครั้งนีง แบบว่าหมดแรง ดีกว่าประคองไว้ทัน แขกก็ไม่ว่าอะไร เค้าบอกว่าเค้าเข้าใจ เกือบซวย

ในใจก็ภาวนาว่าวันนี้แขกอย่าเยอะเลยกูเหนื่อย พอแล้ว พอกันทีกะตำแหน่งนี้ แล้วก็น้อยจริงๆ ซักสี่ทุ่มก็หมดแล้ว เดินเล่น เม้าท์แตกเลย พอเก็บร้านเป็นไงล่ะ แขกน้อย หารสามอีกกะพี่เว็ดสองคน ได้มา 38 บาทเอง แล้วหลงเหรียญอะไรพี่เค้าก็ไม่เอาบริจาคร้านหมดด ก็กูจะเอาง้า 3 cent ก็บาทนึ่งแล้วฮ่วย กินข้าวเสร็จก็กลับเลย ไม่ทำไรแม่งแล้ว เหนื่อยเว่ย พองอมือปุ๊บ ตะคริวแดกทันที สรุปว่าวันนี้ได้มา Lunch 54+5 + Dinner 38+10 = 107 เหรียญ ได้เยอะ แต่ก็ไม่คุ้มเหนื่อยว่ะ เป็นเว็ดสบายโคตร

ถึงบ้านอาบน้ำนอน แต่ไม่เหมือนเคยที่วันนี้เหนื่อยโคตรๆ